" Kiedy w żyłach płynie trucizna..."

   Czasem w wyniku stresu dostawałam napadów bezsenności. Wierciłam się, przewracała z boku na bok, czasem łkałam w poduszkę i napadały mnie dość uciążliwe myśli. Zastanawiałam się, po co właściwie żyję, czy to ma jakiś sens. Żadnego nie dostrzegałam. Myślałam, co by było gdybym nagle umarła. Który sposób na śmierć jest najlepszy? Co się czuję kiedy się umiera.? Zapewne zależy to od rodzaju śmierci. Chciałabym umrzeć spokojnie, we śnie, otoczona rodziną i przyjaciółmi, po tym jak załatwiłabym wszystkie sprawy i pożegnała się z wszystkimi. Wątpiłam jednak, by było mi to pisane.
***
   Nie wiedziałam przez jaki czas trwałam w otaczającej mnie ciemności. Przez krótkie przebłyski świadomości czułam się, jakby moje ciało było zawieszone w oleistej mazi, która chciała mnie zgnieść. Nie mogłam poruszyć nawet palcem- jakby ciało odłączyło się od umysłu i nie miało z nim jakiegokolwiek połączenia. Zdawało mi się świadomość wraca do mnie tylko na kilka minut- nie miałam pewności, równie dobrze mogły być to sekundy. Nigdy jednak nie odzyskałam jej na tyle, by wrócić do swojego ciała.
***
   Leżałam na miękkim podłożu. Wstałam powoli, oślepiło mnie jasne światło wpadające przez okna. Zasłoniłam dłonią oczy, dopiero kilka minut potem opuściłam ją i rozejrzałam się niepewnie.
   Byłam w skrzydle szpitalnym- leżałam na łóżku przy gabinecie pielęgniarki. Byłam jedyna osobą w sali, reszta łóżek była pusta i zaścielona. Przerzuciłam nogi przez krawędź łóżka. Miałam na sobie buty, więc wstałam powoli, ale na szczęście nie zakręciło mi się w głowie. Podeszłam do drzwi gabinetu i zapukałam cicho. Nikt mi nie odpowiedział. Zmarszczyłam brwi i ponownie zapukałam, tym razem głośniej, uderzając zaciśniętą pięścią w drzwi. Znowu cisza.
   Zaczęłam się irytować. Chwyciłam klamkę i otworzyłam drzwi.
   - Pani Pomfrey?- zawołałam, przechodząc przez próg.
   Rozglądałam się po niewielkim pomieszczeniu- najzwyklejszym w świecie gabinecie- lecz okazał się pusty. Z konsternacją wycofałam się, zamykając za sobą drzwi.  Rozglądnęłam się jeszcze raz, ale sala nadal była całkiem pusta. Wokół panowała nienaturalna cisza, jak na Hogwart.
   - Pewnie wszyscy są na lekcjach.- mruknęłam do siebie.
   Zdecydowałam się pójść do swojego dormitorium. Wyszłam na korytarz, z poczuciem winy, że nikogo o moim odejściu nie uprzedziłam. Skierowałam się w stronę schodów. Wszędzie było cicho, nie widziałam ani jednej osoby, ani nawet ducha. Gdzie się wszyscy pochowali? Może już pora lunchu i wszyscy są w Wielkiej Sali?
   Mijałam właśnie skrzyżowanie korytarzy, kiedy zauważyłam jakąś wysoką postać. Sądząc po szacie był to uczeń Ravenclawu. Opierał się o ścianę w swobodnej pozie. Podeszłam do niego, ale kiedy chrząknęłam, całkowicie mnie zignorował. Stał do mnie plecami, więc nie widziałam twarzy. Szybko go obeszłam, by widzieć jego twarz. Nie pamiętałam go, ale nie przejęłam się tym. Miał zamknięte oczy i bladą twarz.
   -Dobrze się czujesz?- zapytałam podejrzliwie, obserwując go uważnie.
   Uśmiechnął się kpiąco i wykonał gest, jakby chciał mnie odgonić. Nadal nie otworzył oczu. Zdegustowana odeszłam szybkim krokiem. Wspięłam się po schodach i skręciłam w korytarz, gdzie jak wiedziałam znajdował się skrót do wierzy Gryffindoru. Jednak zanim do niego doszłam, zauważyłam leżącą na ziemi postać ucznia. Przestraszona podbiegłam i uklękłam przy niej.
   Leżał na brzuchu, więc musiałam ją przewrócić, co trochę mi zajęło. Był całkowicie bezwładny. Skóra chłopaka była zimna i blada. Jednak przeraziły mnie jego oczy- szkliste, niewidzące, krył się w nich niewyobrażalny ból i strach. Zbadałam swoje kieszenie- różdżkę musiałam zostawić w skrzydle szpitalnym. Odskoczyłam od nieprzytomnego i pobiegłam do najbliższej klasy, sprawdzić czy znajdę tam jakąś pomoc. Otworzyłam drzwi, na szczęście znajdowali się w niej uczniowie, jednak nie było nauczyciela.
   - Proszę, pomóżcie! - zawołałam do nich, roztrzęsiona. - Tam leży nieprzytomny chłopak!
   Nikt nie ruszył się z miejsca, odwrócili się w moją stronę. Przypatrywali mi się z przerażeniem.
   - No dalej! - krzyknęłam.
   Nadal siedzieli na krzesłach, ze strachu całkiem znieruchomieli.
   - Co z wami?!- wrzasnęłam.
   Spojrzałam w dół na mój strój i aż zachłysnęła się powietrzem. Wcześniej nie zwróciłam na nie uwagi. Zamiast zwykłej szaty szkolnej, miałam na sobie czarną, przylegającą do ciała sukienkę, sięgającą kolan, z dość dużym dekoldem i bez pleców. Jakim cudem znalazła się na mnie?! Włosy miałam rozpuszczone, ale dopiero teraz zdałam sobie sprawę, że twarz zasłania mi ciężka maska. Ściągnęłam ją drżącymi palcami.
   Krzyknęłam przerażona. W rękach trzymałam maskę śmierciożercy. Upuściłam ja na ziemie i wybiegłam z klasy. Biegnąc zamknęłam oczy na chwilę, by powstrzymać łzy strachu.
   Kiedy je otworzyłam nie byłam już w Hogwarcie, tylko w ciemnym lesie. Stare drzewa rosły blisko siebie. Przerażona biegłam dalej. Wydawało mi się, że drzewa mnie obserwują, śledzą. Nie wiedziałam, kiedy wbiegłam na polane. Była noc, księżyc był w pełni. Usłyszałam wycie wilków i aż podskoczyłam. Nagle świat zaczął tracić kolory- wszystko stawało się czarno-białe. Wtedy ich ujrzałam.
   Ciemne, zakapturzone postacie, w obszernych płaszczach, poplamionych czerwonymi plamami. Stali na krawędzi lasu, naprzeciwko mnie.
   - Boisz się umrzeć? - usłyszałam ledwie dosłyszalny, zimny szept. Nie dochodził z żadnej konkretnej strony, jednak wydawało mi się, jakbym dosłyszała te słowa w głowie.
   Zimne łzy spływały mi po policzkach. Mój podbródek drżał z trwogi. Kiwnęłam bezwiednie głową.
   - Więc umrzesz.- usłyszałam w głowie.
   Zaniosłam się głośnym płaczem. Spojrzałam błagalnie na ciemne postacie. Najbardziej wysunięta do przodu, powolnym ruchem sięgnął za pazuchę. Wtedy zobaczyłam, że jego skóra jest trupioblada i oślizgła.
Krzyknęłam ze strachu.
   - Tak, jesteś wśród trupów. - powiedział zimny głos. - I zaraz do nich dołączysz.
   Głos zaniósł się cichym, lecz strasznym śmiechem, który zamroził mnie w miejscu. W tym samym czasie postać szybkim, zwinnym ruchem wyciągnęła nóż za pazuchy i rzuciła go w moją stronę.
   - NIE!!!- wrzasnęłam, próbując zasłonić się rękami.
   Nóż wbił mi się prosto w brzuch, aż po rękojeść. Czarna sukienka zabarwiła się na czerwono. Chwyciłam rękojeść i wyciągnęłam ostrze. Przyciskając ręce do rany, upadłam na ziemie, przy wtórze cichego, przerażającego chichotu. Wokół mnie powstała ogromna krwista plama, z każdą sekunda powiększająca się. Zamknęłam oczy i z ogarniającym mnie bólem, czekałam na śmierć.
   - Proszę...- wydobyło się z moich ust, przy ostatnim oddechu. Moje ciało znieruchomiało, już do niego nie należałam.
***
   Jakby przez grubą zasłonę docierało do mnie światło słoneczne. Słyszałam też ciche niezrozumiałe słowa. Co się ze mną dzieje? przeraziłam się. Dotarło do mnie, że odzyskałam władzę nad ciałem. Powoli uniosłam powieki. Leżałam na łóżku w skrzydle szpitalnym, koło gabinetu pielęgniarki, a światło przechodziło przez okna i oświetlało moją twarz.... O Boże! Tylko nie to!
   W przerażeniu spojrzałam na swój strój, lecz na szczęście byłam w szacie szkolnej. Rozglądnęłam się. Wszystkie łóżka były zajęte, było ich nawet dużo więcej...Jęknęłam cicho, co zwróciło uwagę pielęgniarki. Podeszła do mnie. Miała podkrążone oczy, widać było, że jest strasznie przemęczona.
   - Boli cię coś, złotko?- zapytała mnie.
   Przypomniałam sobie realistyczny ból z mojego koszmaru, wciąż słyszałam ten śmiech. Jednak nie miałam zawrotów głowy, nic mnie nie bolało. Zaprzeczyłam. Miałam niezwykle zachrypnięty głos. Chrząknęłam. Pani Pomfrey podała mi szklankę zimnej wody, co złagodziło pragnienie.
   Nagle ktoś jęknął. Pielęgniarka posłała mi przepraszające spojrzenie i odeszła w stronę, z której dobiegały jęki. Usłyszałam, jak woła jakąś Lauren.
   Po chwili podeszła do mnie blondynka w moim wieku z Hufflepuffu. Rozpoznałam w niej dziewczynę, która siedziała ze mną w przedziale pociągu.

Miss.Black

"Kiedy dzieje sie coś dziwnego..."

   Przez kilka długich minut nie wiedziałam co powiedzieć. Chłopak przyglądał mi się bezwstydnie, czekając na moją reakcję. Zaczynał ogarniać mnie gniew. Miałam ochotę uderzyć go w twarz, byle tylko przestał się na mnie patrzeć.
   - Chciałeś mi coś powiedzieć?- zapytałam najmilszym głosem na jaki było mnie stać, ale i tak zabrzmiało to dosyć chłodno.
    Znowu uderzyła mnie myśl, że jeszcze nigdy nie byłam aż taka niemiła. Jeśli nadal taka będę, ta nie znajdę sobie przyjaciół do końca życia. pomyślałam.
   - Tak. Profesor nie mówił ci, że mamy uzgodnić godziny sprawdzania korytarzy?- zdziwił się.
   Poczułam, że się czerwienię, jednak nie chciałam stracić twarzy przed drugim prefektem. Dlatego też w odpowiedzi wzruszyłam tylko ramionami.
   - Może mówił, może nie. - odpowiedziałam chłodno. - Wczoraj nie najlepiej się czułam.
   Zauważyłam, że w jego oczach pojawia się dziwna niepewność i zdziwienie. Żeby to okryć odwrócił wzrok, chrząknął i znowu na mnie spojrzał, a po wcześniejszych emocjach nie było już śladu. Jak on tak szybko potrafi opanować się? pomyślałam ze zdumieniem. Ja tak nie umiem.
   - Kiedy możemy się spotkać i to omówić?- zapytał z powagą.
   W moich uszach dziwnie zabrzmiało słowo "spotkać się".  Według mnie Terry wyraził propozycję randki, a ja spanikowałam, bo nigdy nie miałam głowy do umawiania się z chłopakami.
   - Jaką masz teraz lekcję? - zapytałam pospiesznie.
   - Obronę przed czarną magią. - odpowiedział. Zauważyłam, że zdziwił się z szybkiej zmiany tematu. Ja natomiast pokiwałam głową.
   - Ja też. Możemy o tym pomówić w czasie drogi do klasy, co ty na to? - zaproponowałam ze stoickim spokojem. Odetchnęłam z ulgą, kiedy pokiwał głowa na zgodę. Przynajmniej zrezygnował z zapraszania mnie gdzieś.- Zaraz wrócę, tylko zabiorę torbę. - dodałam.
   Wreszcie mnie przepuścił i mogłam  wejść do swojego dormitorium. Szybko zabrałam to po co przyszłam i włożyłam gazetę do torby z cichym westchnieniem.
   - To będzie musiało poczekać.
   Przeszłam przez próg z nadzieją, że Terry odszedł. Jednak on został na swoim miejscu i cierpliwie na mnie czekał. Jego obecność napawała mnie dziwną nieśmiałością. Ruszyłam dalej, a on obok mnie, grzebiąc w swojej torbie. Kątem oka obserwowałam każdy jego ruch. Kiedy się wyprostował, szybko odwróciłam wzrok. Kiedy chłopak chrząknął znacząco, łaskawie spojrzałam na niego, a potem na kartkę, która trzymał w dłoni. Była to jakaś tabelka z nazwiskami nauczycieli i woźnego, oraz godzinami. Po chwili poznałam ją. Taką samą znalazłam w swoim pokoju, kiedy rozpakowywałam swoje rzeczy.
   - To rozkład godzin?- zgadłam.
   Potwierdził, skinieniem głowy.
   - Masz taki sam.- było to bardziej stwierdzenie niż pytanie, ale i tak potwierdziłam.- Przy sobie?
   - Nie zostawiłam w dormitorium. - przeszliśmy już połowę drogi do klasy i ani mi się śniło po niego wracać. - Potem odpiszę od ciebie moje godziny.
   Przez resztę drogi ustaliliśmy kiedy będziemy sprawdzać korytarze. Terry niewątpliwie szedł mi na rękę, co  trochę mnie irytowało. Wreszcie doszliśmy do sali, przed którą zebrał się już spory tłum Gryffonów i Krukonów z siódmych klas. Miałam nadzieje, że Terry podejdzie do swoich kolegów z domu, ale tego nie zrobił. Stał koło mnie czekając na otwarcie drzwi. W końcu nie wytrzymałam.
   - Nie idziesz do swoich kolegów? - starałam się, by to zabrzmiało łagodnie.
   Spojrzał na grupkę Krukonów i wzruszył ramionami. Potem przyjrzał się mnie.
   - A ty nie idziesz?- wykonał głową ruch w stronę uczniów z Gryffindoru.
   Tym razem to ja wzruszyłam ramionami i spojrzałam na niego spode łba.
   - Moja przyjaciółka jeszcze nie przyszła.-odpowiedziałam.
   Chłopak niezrażony, uśmiechnął się.
   - Co cię tak śmieszy? - warknęłam, unosząc podbródek i patrząc na niego wyzywająco.
   - To, że jesteś taka drażliwa. - odparł.
   - Wcale nie jestem drażliwa! - oburzyłam się. On tylko posłał mi znaczące spojrzenie. - Zwykle nie jestem drażliwa. - poprawiłam się. Dotarło do mnie, że naprawdę byłam od samego rana strasznie rozdrażniona.
   Nie zdarzył odpowiedzieć, bo drzwi sali otworzyły się i uczniowie zaczęli przepychać się, by wejść do klasy i zająć sobie dobre miejsca. Udało mi się zająć miejsce w przedostatniej ławce. To, że dobrze się uczyłam, nie znaczyło, że lubię siedzieć w pierwszej ławce.
   Pogodziłam się z myślą, że Mandy nie przyjdzie na lekcje. Może coś ją zatrzymało, albo źle się czuła. Była przecież taka blada na śniadaniu- nie wiedziałam, że moja skóra również była nienaturalnie blada. Dlatego, kiedy Terry zapytał mnie czy może się dosiąść, zgodziłam się, choć z niechęcią.
   Profesor Mackijay uśmiechnął się do klasy, kiedy już wszyscy usiedli. Oparł się o katedrę.
   - Dzień dobry wszystkim. - przywitał się. Odpowiedział mu chór głosów. - Cieszę się, że możemy się tu spotkać. Siódmy rok w szkole jest dla was ostatnim i najważniejszym rokiem, dlatego też ważne jest byście przyłożyli się do nauki...- nagle uczeń z pierwszych ławek podniósł rękę.
   Nauczyciel udzielił mu głosu.
   - Mogę iść do pielęgniarki, proszę pana?- zapytał zachrypniętym, słabym głosem. -Źle się czuję.
   Profesor przyjrzał mu się uważnie i po chwili pokiwał głowa na zgodę.
   - Dobrze, dasz radę sam dojść? - zapytał.
   Chłopak niepewnie kiwnął głową. Wyszedł chwiejnie z klasy, odprowadzany wzrokiem wszystkich uczniów i nauczyciela. Kiedy drzwi się za nim zamknęły, oczy wszystkich spoczęły znów na profesorze.
   -Terry!- mężczyzna zwrócił się do prefekta. - Idź za nim i pilnuj by doszedł do skrzydła szpitalnego.
   Chłopak posłusznie wybiegł z klasy. Uśmiechnęłam się pod nosem, byłam niemal pewna, że tamten chłopak chciał po prostu zerwać się z lekcji. Swoje przedstawienie wykonał wspaniale, wyglądało jakby naprawdę miał zaraz zemdleć. Mackijay natomiast zaczął mówić dalej, zwracając uwagę uczniów na siebie.
   - Będziemy w tym roku uczyć się zaklęć dużo trudniejszych od tych które już poznaliście, ale pamiętając o czekających was testach powtórzymy też zaklęcia, które już znacie...
    Do połowy lekcji zwolniło się jeszcze dwóch uczniów. Jeden był śmiertelnie blady, niczym żywy trup, a drugi miał gorączkę, jakby miał zaraz spłonąć. Profesor z nie dowierzeniem patrzył, jak wychodzą.
   - Zażyliście jakieś nowe wynalazki Weasleyów, czy co? - mruknął pod nosem.
   Po chwili zdałam sobie sprawę, że nauczyciel coś mówi. Ale jego słowa ledwo do mnie docierały. Ręce mi drżały. Dotknęłam swojego czoła. Było gorące, ale mnie ciągle przechodziły zimne dreszcze. Jeszcze przed chwilą wszystko było w porządku, a tu nagle coś złego działo się z moim ciałem. Podniosłam rękę i zapytałam, czy mogę iść do łazienki. Jako, że dobrze się uczyłam i byłam prefektem, profesor puścił mnie od razu. Z trudem wstałam i próbując zataić drżenie rąk, wcisnęłam je do kieszeni, ruszając przed siebie.
   Nie wiedziałam co się stało. Nagle pociemniało mi przed oczami, nie czułam już nic. Otoczył mnie mrok, straciłam kontakt ze swoim ciałem, z otoczeniem. Zapomniałam o wszystkim. Otaczał mnie tylko mrok. Straciłam świadomość, odpłynęłam...


Przepraszam, że dopiero teraz dodaję nowy rozdział, ale mam bardzo mało czasu w tygodniu. Mam nadzieje, że mnie zrozumiecie i mi to wybaczycie ;)
Miss. Black.